Informacje "Jak Pokonać depresję" Email

„PROMOCJA ZDROWIA PSYCHICZNEGO I ZAPOBIEGANIE ZABURZENIOM PSYCHICZNYM”

W ramach pomocy oferować będziemy wsparcie emocjonalne oraz informacje specjalistyczne dla osób dotkniętych depresją, łącznie z członkami rodziny, przyjaciółmi i opiekunami.

Ponadto planujemy wsparcie indywidualne za pomocą poczty elektronicznej, jak również wsparcie grup rówieśniczych poprzez forum internetowe pozwalające ludziom dzielić się doświadczeniami osobistymi w zakresie zdrowia psychicznego, oraz wymieniać informacje na temat metod leczenia i możliwości wsparcia dla osób z objawami depresji.

Oferowana zostanie pomoc w takich problemach jak długotrwały stres, roblemy emocjonalne, konflikty wewnętrzne, trudności z własna autonomią i asertywnością, poczucie niezadowolenia z siebie i własnych możliwości, trudności w relacjach z bliskimi, agresja i przemoc w rodzinie, depresja i zaburzenia nastroju, żal po stracie: rozwód, żałoba, utrata pracy, aktualne trudności w życiu osobistym i zawodowym, kłopoty z adaptacją do nowych warunków, niskie poczucie własnej wartości, nieśmiałość, trudności w kontaktach z innymi.

Czym są zaburzenia psychiczne u dzieci oraz co powinno wzbudzić moją czujność?

Choroby psychiczne dotyczą 14-20% dzieci i młodzieży. Rozpowszechnienie jest wyższe wśród tych młodocianych, którzy żyją w ubogich warunkach socjoekonomicznych. Problemy emocjonalne, które powstały w okresie dzieciństwa i w czasie dorastania, mogą mieć olbrzymi wpływ na dalszy rozwój i przetrwać do okresu dorosłości; w rzeczywistości większość „dorosłych” zaburzeń psychicznych miało swój początek w okresie dzieciństwa. Większość zaburzeń
nie prezentuje fenomenu „wszystko albo nic”, raczej wykazują rozwój od zaburzeń w dostosowaniu się i zmian w funkcjonowaniu aż do znaczących zaburzeń i poważnych chorób.
Choć brzmi jak wyrok, wcale nim nie jest. Schorzenia związane z ludzką psychiką można i trzeba leczyć, ale żeby robić to skutecznie, należy wiedzieć, które zachowania powinny niepokoić.
Zaburzenia psychiczne objawiają się u dzieci inaczej niż u dorosłych, np. oznaką depresji często bywa irytacja, pobudzenie i napady płaczu. U nastolatków będzie to raczej wycofanie, izolacja, popadanie w konflikty z rodzicami i nauczycielami. Dzieci z zaburzeniami lękowymi często się zamartwiają, mają obawy przed zaśnięciem, skaleczeniem, nie chcą zostawać same.
Inne objawy, które powinny zaniepokoić rodzica to:
- Nadaktywność: problemy z koncentracją, ukończeniem pracy domowej, przestrzeganiem zasad, zajęciem się jedną czynnością;
- Zmiany związane z nauką: niższe niż dotąd stopnie, narzekanie na dolegliwości somatyczne (ból brzucha, głowy), unikanie rówieśników, opuszczanie lekcji;
- Spadek zainteresowania dotychczasowym hobby i zajęciami, które sprawiały przyjemność;
- Zmiany dotyczące snu: dziecko śpi dużo krócej lub dużo dłużej niż do tej pory, bez wyraźnej przyczyny;
- Długotrwały brak apetytu, niedojadanie lub objadanie się; zmuszanie się do wymiotów lub do zbyt intensywnego wysiłku fizycznego;
- Wahania nastroju, poirytowanie, gniew;
-Niebezpieczne zachowania nastolatków związane z seksem, narkotykami, alkoholem;
- Uczucie bezsilności, smutku, bycia bezwartościowym;
- Napady lęku lub paniki;
- Niszczenie przedmiotów, czyjegoś mienia, krzywdzenie zwierząt, popadanie w konflikt z prawem, słyszenie głosów;
- Myśli o śmierci, samobójstwie, niechęć do życia

Czym objawia się depresja u dzieci ? Moja 10letnia córka jest cały czas smutna i nie ma ochoty na żadną aktywność. Do tej pory była bardzo aktywnym dzieckiem – chętnie chodziła na rower, basen czy spotykała się z rówieśnikami. Obecnie odmawia wszystkiego mówiąc że nie ma ochoty .

Depresja u dzieci wymaga konfultacji ze specjalistą. Psycholog nie przepisze leków, ale udzieli pierwszego wsparcia i oceni stopień nasilenia objawów. Będzie też doradcą młodego człowieka chorego na depresję i jego rodziny. Ważne, by wykluczyć choroby somatyczne, które mogą być przyczyną objawów depresyjnych, np. niedoczynność tarczycy. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego, że to, co dzieje się z dorastającym człowiekiem, ma wpływ na jego przyszłość .
Depresja u dzieci może mieć także charakter psychosomatyczny i manifestować się w postaci różnych dolegliwości, np. bólów brzucha, duszności, nudności zaparć. Dziecko może nagle przestać przybierać na wadze i chudnąć albo tyć. Może nie widzieć sensu życia, unikać kontaktów z rówieśnikami, samookaleczać się, a nawet myśleć o śmierci. Nierzadko pojawiają się próby samobójcze. Depresja u dziecka objawia się też w sylwetce malucha, w jego wyglądzie – zaniedbywanie higieny, niedbałość o ubiór, garbienie się, podkrążone oczy, smutny wyraz twarzy, niepokój, napięcie mięśniowe. Maluch może zamykać się w swoim pokoju, unikać ruchu, źle spać. Traci kontakt z otoczeniem, rodzicami, rodzeństwem, kolegami z klasy. Staje się apatyczny, bierny, ma ciągle złe samopoczucie dziecięcej depresji daje się najczęściej zaobserwować?
• Niezdolność odczuwania radości, smutek przygnębienie.
• Brak uśmiechu.
• Utrata dotychczasowych zainteresowań.
• Porzucenie ulubionych zabaw i gier.
• Apatia, spowolnienie psychoruchowe, spadek aktywności życiowej.
• Ciągłe zmęczenie, brak energii.
• Uczucie wewnętrznego lęku i niepokoju.
• Dolegliwości somatyczne, np. Kołatanie serca głowy.
• Skrajnie niska samoocena poczucie niższości i beznadziei.
• Zaburzenia snu np. bezsenność lub nadmierna senność w ciągu dnia.
• Spadek apetytu i wagi ciała, odrzucenie ulubionych potraw.
• Kłopoty z koncentracją uwagi i pamięcią, trudności w szkole, gorsze oceny.
W tym przypadku najlepiej naszybciej skonsultować się ze specjalistą w celu oceny sytuacji . Gdyż zachowanie , które Pani opisuje może choć nie musi być depresją. Warto monitorować zachowanie córki i poświęcać jej wiele czasu , rozmawiać .

Mój syn od drugiego roku życia spał bez pampersa. Sam wstawał w nocy na nocnik. Trzy miesiące temu przeprowadziliśmy się do nowego domu . Syn zmienił przedszkole , od około dwóch miesięcy zaczął się moczyć w nocy ? Czy może być to spowodowane zmianami czy powinnam się martwić?

Jest wiele przyczyn nocnego moczenia się dzieci. Pierwszym może być atak bakteri. jeśli maluch przesypiał noce na sucho i nagle zaczyna moczyć prześcieradło lub popuszczać w majtki, przyczyną może być zapalenie układu moczowego. Parcie na mocz jest tak silne, że dziecko siusia często, nawet bezwiednie. Może skarżyć się na pieczenie cewki, bóle w okolicy nerek i w dole brzucha. Ale nie zawsze występują wszystkie objawy. Czasem dziecko na nic się nie skarży, a jedynym sygnałem jest właśnie nietrzymanie moczu. Wtedy diagnozę można postawić tylko na podstawie badań moczu. Infekcję dróg moczowych potwierdza dodatni wynik posiewu, który pozwala też zidentyfikować bakterie i ich wrażliwość na leki. Jeżeli lekarz nie stwierdzi innych powodów moczenia, pewnie problem tkwi w emocjach. W ten sposób dziecko może reagować na rozstanie z mamą, chorobę, pójście do żłobka czy przedszkola, pojawienie się rodzeństwa. Ale też pozytywne przeżycia, jak wyjazd na wakacje czy wyjście do teatrzyku, mogą się skończyć zmoczeniem prześcieradła lub majtek. Tego rodzaju problemy często mają też dzieci nadpobudliwe, agresywne, nieśmiałe.
Leczenie: By znaleźć związek moczenia z codziennym życiem, obserwuj dziecko. Staraj się unikać sytuacji, które są powodem kłopotów. Wytłumacz maluchowi, że wszystkie dzieci chodzą do przedszkola, że nowa pani będzie równie miła jak poprzednia, że kochasz je tak samo jak młodszego braciszka. Wytłumacz dlaczego zmieniliście miejsce zamieszkania. Pomóż zarganizować mu swój świat od nowa. Może wspole urządzanie pokoju czy zakupy do niego- może to być np nowy kocyk czy miłe w dotyku poduszki do łóżka. Dbaj o to, żeby malec nie czuł się niepewny czy zestresowany. Poświęć mu jak najwięcej czasu: czytaj ulubione książeczki, wybierzcie się razem na długi spacer. Jeżeli to nie przyniesie efektów, skorzystaj z pomocy psychologa, który dobierze odpowiednią terapię.

Moja 12 letnia córka od miesiaca albo nie chce jeść albo je za przysłowiowych trzech. Byliśmy u pediatry badania z krwi sa bardzo dobre. Martwię się o córkę , co może być przyczyną jej zachowania?


Zachowanie córki jak najbardziej powinno wzbudzić Pani zainteresowanie . Tak naprawdę każda zmiana zachowania czy nastroju u dziecka powinna zainteresować rodziców. W przypadku zaburzeń odżywiania są to zarówno zmiany oczywiste i wyraźne, jak i te bardziej subtelne. Po pierwsze, dziecko zmienia dotychczasowe nawyki czy zachowania dotyczące jedzenia – odmawia wspólnych posiłków, woli gotować sobie samo, a czasem nawet całej rodzinie, po to by mieć kontrolę nad rodzajem spożywanego jedzenia. Zaczyna również unikać określonych pokarmów, często ogłasza przejście na dietę czy wegetarianizm. Nierzadko je też w samotności lub odmawia jedzenia, twierdząc, że już jadło lub że jest mu niedobrze, a na jakiekolwiek komentarze dotyczące jedzenia reaguje złością. W przypadku bulimii często znika po posiłku w łazience, leje dużo wody, by zagłuszyć odgłos wymiotów, a w pokoju ukrywa stos pustych opakowań po jedzeniu. Pomimo unikania pór posiłków jedzenie zaczyna szybko znikać i to w dużych ilościach. W przypadku anoreksji zaniepokoić powinien też duży spadek wagi, często ukrywany pod luźnymi ubraniami, oraz zanik miesiączki. Objawom tym towarzyszy często rozdrażnienie, zmiany nastroju, zamykanie się w sobie, przygnębienie.
Należy jak najszybciej skontaktowować sie ze specjalistą . Z córką proszę spokojnie rozmawiać , wszelkie próby namowy bądź zakazu jedzenia mogą w tym momencie wywołać ny efekt od zamierzonego. Dlatego proponuję pporadzić się specjalisty również w kwestii Pani zachowania w stosunku do cóki i jak reagować na jej zachownie.


Mam duży problem z moim 4 letnim synkiem , odkąd pamiętam zawsze był ruchliwy i ciągle psocił mimo ciągłego mówienia do niego o zasadach jakie są zastosowane i on o nich dobrze wie czego mu nie wolno a co może robić i jak się zachowywać. Synek codziennie robi to samo i obiecuje że więcej tego nie zrobi a potem znowu jest to samo . Cały czas powtarzają się jego zachowanie takie jak :
- gryzie , pluje , rzuca kamieniami i zabawkami w zwierzęta a nawet w ludzi czasem,
-obiecuje ciągle że już nie będzie psocił ale żadne kary nie działają na niego
- potrafi uciekać z domu za płot żeby tylko koty straszyć i ciągnąć za ogon
-w czasie oglądania bajek nie usiedzi ani minuty na miejscu
-dużo mówi
-czasem kłamie
-nie potrafi sam się bawić.
Czy mogą to być objawy ADHD i gdzie szukać pomocy ?

Objawy , które Pani opisuję jak najbardziej mogą świadczyć o ADHD jednak nie muszą. Najważniejsza jest konsultacja ze specjalistą i co najmniej szejścio miesięczna obserwacja pod okiem lekarza. Pierwsze kroki proponuję skierować do poradni pedagogiczno-psychologicznej w Pani mieście. Jak również proponuję zapoznać się z charakterystyką choroby.
Zwykle objawy są wyraźnie widoczne już między 5. a 7. rokiem życia. Cechą charakterystyczną ADHD jest występowanie trwałych wzorców zachowania, utrzymujących się przynajmniej przez 6 miesięcy. Objawy można scharakteryzować w następujący sposób:
- zaburzenia koncentracji uwagi (krótki czas skupienia się, brak umiejętności skupienia na jednej rzeczy, łatwe rozpraszanie pod wpływem zewnętrznych bodźców, brak umiejętności długotrwałej pracy nad jednym zadaniem, gubieniei zapominanie rzeczy);
- pojawia się pomysł i natychmiast jego realizacja.
- nadmierna impulsywność (częste wtrącanie się do rozmowy, przypadkow i nieumyślne niszczenie rzeczy, brak umiejętności zaplanowania swoich działań na przyszłość);
- nadruchliwość (niepokój w obrębie miejsca siedzenia - machanie nogami, rękami, wiercenie się; nadmierna gadatliwość, przymus chodzenia).
Nasilenie tych objawów jest niewspółmierne do wieku i poziomu rozwoju oraz utrudnia funkcjonowanie dziecka w otoczeniu, w co najmniej dwóch środowiskach (np. szkoła, dom).

Moja 3 letnia córka panicznie boi się ciemności. Cały czas śpi przy zapalonym świetle. Czy to już objawy choroby i co mogę z tym zrobić ?

W wieku trzech lat dzieci przechodzą tak zwany okres separacji czyli oddzielania się od matki. Pojawiają się wówczas silne lęki związane z opuszczeniem, duża potrzeba upewniania się, że rodzic jest w pobliżu. Lek przed ciemnością to także typowy lęk dzieciństwa. Jest pozostałością naszej gatunkowej przeszłości, kiedy ciemność oznaczała niebezpieczeństwo. Jednak uleganie dziecku w taki sposób by spało z wami to nie najlepszy pomysł. W ten sposób dziecko nie uczy się radzenia sobie z lękiem, a jedynie tego, że bezpiecznym można być tylko u rodziców oraz tego, ze płaczem można wymusić wszystko. Lepiej już pomyśleć o pozostawieniu dziecku światła lub w ostateczności czekać aż zaśnie. Jest to wsparcie dla dziecka i może udać mu się samemu przezwyciężyć lęk. Nie powinno się jednak forsować koncepcji, ze ma być "dzielny" i zasypiać sam w ciemności. To zbyt dużo dla dziecka i spowoduje jeszcze gorsze skutki niż spanie z rodzicami. Ważne jest też by nie zaprzeczać lękowi, nie wolno mowić- nie ma się czego bać, wszystko jest w porządku, widzisz, już się nie boisz itp. Warto tez rozmawiać z dzieckiem o tym , że wszyscy czasem się boją, o tym jak Pani radzi sobie z lękiem. Istnieją tez całkiem fajne książki o lęku do czytania dla dzieci, często są również wyjaśnienia przyczyn i źrodeł lęku i praktyczne wskazówki dla rodziców. Może się Pani wydawać że syn nie słucha lub nie rozumie, ale proszę mi wierzyć, w małej główce wszystko się koduje i zostanie wykorzystane ku rozwojowi, jeśli tylko na to pozwolimy. Jeśli nadal sytuacja się nie zmieni można skonsultować się ze specjalistą , który pomoże ustalić podłoże lęku i pomoże go przezwyciężyć.

Jestem mamą 10 latka. Syn od kilku lat ma rożne triki i dziwne zachowania. Zaczęło się od napinania mięśni, takiego spinania. Potem doszło chrząkanie. Byliśmy u wielu lekarzy, robiono synowi rożne badania i niezmiennie stwierdzono, ze jest zdrowy, trochę nerwowy ale zdrowy. Martwi mnie jego zachowanie. Czy to może być nerwica natręctw? Czym się ona charakteryzuje?

Objawy , które Pani opisuje mogą sugerować nerwicę jednakże do zdiagnozowania tego potrzebne są badania u specjalisty, komplety wywiad i przede wszytskim obserwacja zachowania syna przez lekarza . Jeśli wyniki , które Pani robiła są dobre proponuję wizytę u dobrego psychologa bądź psychiatry. Nerwica u dzieci niekiedy związana jest z brakiem umiejętności wyrażania uczuć. Choroba pojawia się najczęściej u maluchów, które lękiem reagują na stres. Stale odczuwają niepokój i strach, a to niestety uniemożliwia im prawidłowe funkcjonowanie w domu, przedszkolu czy szkole. Objawy nerwicy można wcześnie zaobserwować i dzięki temu szybciej podjąć działania, które zapobiegną rozwojowi choroby i pomogą dziecku powrócić do normalnego rozwoju.

Jestem mamą 12-latka,który jest uczniem drugorocznym.Kamil nie potrafi nawiązać kontaktów z rówiesnikami,jest wobec nich agresywny,arogancki.Jest uczniem2-rocznym z powodu niedojrzałości emocjonalnej.Sama nauka nie jest problemem.Wychowawca jego nieadekwatne zachowanie do sytuacji tłumaczy stosowaniem kar cielesnych.Nie stosujemy takich kar!Czy jego zachowanie może być objawem choroby Aspergera?

Witam , zachowanie syna może być uzależnione od bardzo wielu czynników i oczywiście może być objawem choroby Aspergera. Zespół Aspergera różni się tym od autyzmu dziecięcego, że zaburzenia w nim występujące przybierają łagodniejszą postać. Objawy mogą mieć różne nasilenia, od bardzo mało zauważalnych (kojarzonych raczej z osobowością) do bardzo nasilonych. Prawidłowy rozwój mowy i lepsza adaptacja społeczna sprawiają, że często problem jest w ogóle niezauważalny. Dodatkowo wyjątkowe zdolności w jakiejś dziedzinie sprawiają, że zaburzenia osobowości są traktowane jako ekscentryzm i indywidualizm.
Zespół Aspergera, podobnie jak inne zaburzenia ze spektrum autystycznego, trwa przez całe życie. Najbardziej uwidacznia się w młodym wieku. Później, w miarę kształtowania się osobowości, objawy mogą się zmieniać, często nawet zanikać całkowicie.
Zespół Aspergera występuje stosunkowo częściej niż autyzm dziecięcy, ale ze względu na mniejszą wyrazistość objawów, rzadko jest rozpoznawany przed rozpoczęciem nauki w szkole. Dopiero problemy w nauce, nieumiejętność nawiązania kontaktu z rówieśnikami, wyizolowanie i brak akceptacji wymuszają szukanie przyczyn i specjalistycznej pomocy.
Zespół Aspergera powinien być diagnozowany przez grupę specjalistów złożoną z lekarzarza psychiatry, psychologa, pedagoga specjalnego oraz logopedy, aby prawidłowo określić obraz zaburzeń i wykluczyć pomyłkę. Dlatego też najlepszym wyjściem jest rozpoczęcie ewentualnej diagnostyki u wyżej wymienionych specjalistów.
.Moje czteroletnie bliźniaki są zupełnie inne. Jeden mówi pięknie pełnymi zdaniami natomiast drugi używa pojedyńczych słów. Nie potrafi zbudować zdania. Wiem , że każde dziecko jest inne , ale martwi mnie fakt tak dużego opóźnienia w mowie u syna? Proszę o informację czym jest zabudzenie mowy i jak z nim walczyć.

Rzeczywiście brak wypowiadania się u czterolatka powinno wzbudzić Pani czujność i lęk. Jest bardzo wiele powodów , które mogą definiować zaburzenie nowy. Najczęściej, jeśli dziecko cierpi na zaburzenie rozwojowe mowy, zaleca się konsultację logopedyczną. Podczas terapii logopeda postara się zachęcić malucha do mówienia. Poza tym przygotuje dla niego indywidualny zestaw ćwiczeń, które poprawią jego koncentrację, zdolność słuchania i uczenia się, a takżę motorykę warg. Długość terapii i to, jak często będzie konieczna wizyta u logopedy zależy od skali zaburzenia i stopnia rozwoju Twojego dziecka. Z reguły spotkania odbywają się 2-3 razy w tygodniu. Twoja pomoc jest bardzo ważna. Mów jak najczęściej do dziecka, pomoże mu to w nauce. Logopeda z pewnością opracuje dla Was ćwiczenia, które będziecie mogli wspólnie wykonywać w domu. Zaburzenie rozwojowe mowy można wyleczyć. Dlatego ważne, aby w odpowiednim czasie rozpocząć terapię. Wtedy dziecko nie będzie odczuwało jego negatywnych skutków przez całe swoje życie.


Moja dwuletnia córka jak tylko jej czegoś zabronimy przychodzi z płaczem i bólem- często jest to ból głowy , brzucha . Często występuje biegunka czy wymioty. Konsultowaliśmy się z pediatrą , który twierdzi , że wszytsko jest dobrze. Czy takie bóle mogą mieć inne podłoże?

Jak najbardziej zachowanie córki jest niepokojące i wymaga pilnego skonsultowania się ze specjalistą . Jak najbardziej bóle mogą mieć podłoże psychiczne.
Bóle psychogenne to forma zaburzenia somatoformicznego, która charakteryzuje się odczuwaniem długotrwałego i ostrego bólu przy braku obiektywnego potwierdzenia medycznego. Przyczynami bólu psychogennego są problemy emocjonalne i problemy psychospołeczne. Bóle o niewyjaśnionych przyczynach somatycznych są diagnozowane jako zaburzenia i mają wiele wspólnego z zaburzeniami psychosomatycznymi. Objawami bólu psychogennego u dzieci są m.in.:
• ból brzucha,
• ból głowy,
• pokrzywka lub wysypka na skórze,
• wzrost ciśnienia tętniczego.
Jeśli dziecko skarży się na podobne objawy i rodzice obserwują u niego inne niepokojące symptomy, często udają się do lekarza. Wówczas po dokładnym przebadaniu okazuje się, że ich przyczyną jest psychika dziecka. Nie mają one natury somatycznej, ale wynikają z problemów emocjonalnych malucha. Ich przyczyną mogą być:
• trudności w radzeniu sobie z emocjami i przeżyciai,
• trudna sytuacja w domu lub w przedszkolu
• problemy emocjonalne z rówiesnikami lub rodzicami.
Zdiagnozowanie bóli psychogennych wymaga podjęcia leczenia, ale innego niż leczenie somatyczne. Dlatego zalecam skontaktować się z psychologiem w celu konsultacji zachowania syna.

Mój 9-letni syn od około 3 lat ma tiki. Najpierw było to mruganie oczami, otwieranie buzi, wykręcanie głowy i inne - co jakiś czas nowe. Rok temu doszły tiki wokalne: powtarza własne słowa, końcówki słów lub chrząka. Często w czasie siedzenia zaczyna machać rękoma i nogami. Czy mogę to jakoś leczyc? Gdzie się udać

Zaburzenia tikowe cechuje duża zmienność: tiki mogą się pojawiać w określonej kolejności lub chaotycznie, mogą być okresy remisji, a z wiekiem utrwalają się lub całkowicie zanikają.
Zacząć trzeba od zdobycia informacji – uświadomienie sobie, że jest to choroba, u której podłoża leżą zaburzenia pracy układu nerwowego, a nie błędy wychowawcze. Zmienienie nastawienia i nie karanie dziecka za to, co jest niezależne od niego. Czasami potrzebne jest poszukanie grupy wsparcia. Trzeba koniecznie poinformować o tym nauczycieli i inne osoby, które sprawują pieczę nad dzieckiem. Sposób leczenia zależy od wielu czynników, przede wszystkim zaś od nasilenia i stopnia, w jakim przypadłość utrudnia funkcjonowanie. Łagodne tiki u dzieci najczęściej ustępują samoistnie. Czasami zaleca się udział w terapii behawioralnej. U jej podstaw leży założenie, że tiki występują z powodu trudności w życiu codziennym, więc poradzenie sobie z nimi spowoduje ustąpienie tików.
Terapia może pomóc w zastąpieniu tiku inną – bardziej akceptowalną formą zachowania. Trening relaksacyjny pomaga zmniejszyć tiki na pewien czas, podobnie jak trenowanie wyczuwania momentu, gdy tik się zaczyna zbliżać i odsuwania tego w czasie, napinania mięśni dotkniętych tikiem, czy zastępowanie ich inną czynnością. Bywa, na szczęście bardzo rzadko, że konieczne jest leczenie farmakologiczne, nie ma jednak jednego, skutecznego lekarstwa i lekarz musi dobrać takie, które będzie dopasowane do pacjenta. Niektórzy wskazują na ogromne korzyści, jakie niesie zmiana diety i wykluczenie takich produktów jak kofeina, czekolada, niektóre produkty mleczne, konserwanty i sztuczne barwniki, słodycze, napoje gazowane, słodziki, pszenica

 

Odslony: 229  
Valid XHTML & CSS | Template Design ah-68 | Copyright © 2009 by TPD/OO